نوبتی هم که باشه دیگه نوبت خودمه که یکی از شعرای قدیمی خودمو بذارم تو وبلاگ.

فقط مث همیشه وقتی شعرو خوندید راجع بهش نظر بدید.

بین بزک کرده ها ، صورتکی شاد کو؟

سینه ای از جنس آب ، روی پریزاد کو؟

باغ صفا داشتیم ، در دهی از سادگی

باغ مصفا چه شد؟ آن ده آباد کو؟

داد از این بیستون ، تیشه فرهاد کو؟

تار وفا ، پود عشق ، بود در انگشتمان

رقص سر دار با هلهله باد کو؟

حنجره هامان تمام ، رنگ طلایی گرفت

حنجره سرخ از ، شدت فریاد کو؟

هیچ نشان از خدا ، نیست در اطراف ما

آنکه برای خدا ، نامه فرستاد کو ؟

غصه نان روحمان ، را به اسارت گرفت

روح گریزان و از بند تن آزاد کو؟

شهر به افکارمان ، دست جفا می برد

کاوه و عصیان بر ، این همه بیداد کو؟

فاصله افتاده دربین من و روستا

آنکه بگوید چرا فاصله افتاد کو؟

باز هوای ده و باغچه دارم به سر

مرد غریبی که گفت :(باغچه گل داد) کو؟