بازم یکی از شعرای قدیمیمو میذارم اینجا. چون اصلا شعر جدید ندارم که بذارم.

به بزرگی خودتون ببخشید. 

واگویه کن حکایت باران را ، در این زمین خشک و بیابانی

بر سفره لطافت باران بر ، این خاک را دوباره به مهمانی

از دشتهای سبز و بهاری گو ، از آسمان آبی بی پایان

پرواز را دوباره به یاد آور ، در ذهن این پرنده زندانی

از شاخه های بی بر این سامان ، حتی نسیم نیز گریزان است

هان پس چه شد که هیچ نشانی نیست ، از بادهای سرکش و طوفانی

یادش به خیر سادگی دریا ، یادش به خیر وسعت اقیانوس

آن خاطرات خوب نمی گنجد ، در جنب این حوایج نفسانی

مرداب را به سخره صدا کردند ، آن رودهای جاری دریادل

مرداب را ببین که رجز خواند ، نه جوششی بجاست ، نه طغیانی

روزی بهار ساکن اینجا بود ، یک کلبه در حوالی جنگل داشت

اما بهار نیز به یغما رفت ، در یک هجوم سرد زمستانی

مردان این دیار به غیر از نان ، عشقی دگر به یاد نمی آرند

بگذشت آن زمانه که می بردند ، دل را به دست خویش به قربانی

رویای سبز ریزش باران را ، در خواب هم مشاهده نتوان کرد

دیگر کسی سراغ نمی گیرد ، از کوچه های بی سر و سامانی

تنها حضور توست امید من ، واگویه کن حکایت باران را

بازآ زمین دوباره تو را جوید ، در یک نزول ساده بارانی

                         نظر دادن فراموشتون نشه!

                            قربونتون