ترانه های بارانی

ghazalvareh — Tue, 15 May 2007 13:32:18 GMT

سلام

مدتی این مثنوی تاخیر شد

بابت این وقفه طولانی شرمنده روی گل دوستان .

دنیا را آب ببرد

تو را خواب می برد

و تو هنوز دلخوش به یک تعارف خشک و خالی از سر شکم سیری که :

"آسوده بخواب ، ما بیداریم"

ساده نباش مرد !

دنیا عوض شده است

آنقدر که می خواهند آشفتگی خوابت را با رطوبت سنج بسنجند

و آشفتگی حالت را ؟

نمیدانم!!!

بی خیال!!!

به هرحال

خوابیدن در خانه ویلایی ساحل سیوند

به همین سادگی و راحتی که نیست.

همین که سقفی بالای سرت است

گیرم کلنگی دو هزار و پانصد ساله!

گیرم کمی نمور و مرطوب!

گیرم بدون نمای امروزی!

جای شکری دو هزار و پانصد باره دارد در هر روز.

تو که نمی دانی من برای داشتن سرپناهی با همین مشخصات

باید امسال حداقل ده میلیون رهن بدهم

و سال بعد حداقل پانزده میلیون!

تابعد..

ghazalvareh — Mon, 20 Mar 2006 07:22:18 GMT

سلام

به امید اینکه برای بهاری شدن نیاز به انتظاری ۳۶۵ روزه نباشه!

سال نو مبارک!

فکر کردم فرهاد از همه قشنگتر اینروزها رو توصیف کرده.

تا نظر شما چی باشه!

بوی عیدی بوی توپ بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو

بوی یاس جانماز ترمه مادر بزرگ

با اینا زمستونو سر میکنم

با اینا خستگیمو در میکنم

شادی شکستن قلک پول

وحشت چب شدن سکه عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب

با اینا زمستونو سر میکنم

با اینا خستگیمو در میکنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه

شوق یه خیز بلند از روی بته های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

با اینا زمستونو سر میکنم

با اینا خستگیمو در میکنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس ناتموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستونو سر میکنم

با اینا خستگیمو در میکنم

بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری

شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

با اینا زمستونو سر میکنم

با اینا خستگیمو در میکنم

تا بعد...

ghazalvareh — Thu, 20 Oct 2005 21:31:18 GMT

وقتــي حريمها همـه از هم گسسته بود

عـدل علــي حسابــرس چهــار دسته بود

تزويـر و زور و زر و تحجــر كه جمعشـان

تصويـرسـاز واقعــــه اي ناخجستـه بود

صفيـن و نهروان و جمـل ، بازتـاب اين

جريان دين ستيز به مسجـد نشسته بود

نه خدعه معاويه ، نه مكر عمـر و عاص

اينگونه دست و پاي علــي را نبسته بود

قرآن ناطقــم و علــــي داد مي كشيـد

از بس كه از تحجـر اين قوم خسته بـود

تاب عدالــت علــــــــوي را نداشتنــد

هــر چند پشتشان ز عبادت شكسته بود

فـرق علــــي نتيجـه فتــواي كــوري از

افكـار ارتجاعــــــي زنگــار بستـه بـود

ghazalvareh — Sat, 23 Jul 2005 07:41:18 GMT

سلام

اینبار یه شعر از خودم

می رسد تا حوالی چشمت ، امتداد نگاه من بانو!

چه جناسی میان چشم تو و روزگار سیاه من بانو !

هان ببخشا اگر که آمده ام ، در حریم خدای چشمانت

سوختن در لهیب آتش عشق ، کیفر این گناه من بانو !

خیرگی می کنند چشمانم ، با دلم در تبانی اند انگار

بی خیال گذشت ایامند ، چشمهای به راه من بانو !

چشمه رمز و راز و افسون است ، زیر پرچین ابرویت پنهان

و گمان بر گذر از این پرچین ، بدترین اشتباه من بانو !

خلوتت را به هم زدم انگار ، عاشقم ، حاجت ملامت نیست

تب و هذیان و این پریشانی ، عادت گاه گاه من بانو !

تا بعد...

ghazalvareh — Sun, 03 Jul 2005 19:28:18 GMT

سلام

شرمنده همه دوستانی که بهم سر زدند و من به موقع نتونستم ازشون تشکر کنم.

کمی تا قسمتی سرم شلوغ بود.به بزرگی خودتون ببخشید.

الانم که اومدم از خودم شعر نمی خوام بذارم.

می خوام با یه شعر از محمد علی بهمنی به روز کنم.

به نظر من قشنگه. تا نظر شما چی باشه؟

قطره قطره اگر چه آب شديم
ابر بوديم و آفتاب شديم
ساخت ما را همو كه مي پنداشت
به يكي جرعه اش خراب شديم
هي مترسك كلاه را بردار
ما كلاغان دگر عقاب شديم
ما از آن سودن و نياسودن
سنگ زيرين آسياب شديم
گوش كن ما خروش و خشم تو را
همچنان كوه بازتاب شديم
اينك اين تو كه چهره مي پوشي
اينك اين ما كه بي نقاب شديم
ما كه اي زندگي به خاموشي
هر سوال تو را جواب شديم
ديگر از جان ما چه مي خواهي ؟
ما كه با مرگ بي حساب شديم

تا بعد

ghazalvareh — Thu, 02 Jun 2005 18:11:22 GMT

تقدیم به اونی که خیلی دوستش دارم.

می بینی که آسمون غرق غباره ؟ نگو نه !

چقده گرفته و سیاه و تاره ، نگو نه !

پائیزه ، اما کسی قطره ای بارون ندیده

ابر این آسمونم مسئله داره نگو نه !

یه حصاری کشیدن بین دلای آدما

هر چی هست زیر سر همین حصاره ، نگو نه !

اینجا هر کی می بینی سرش تو لاک خودشه

هر کسی به درد زندگی دچاره ، نگو نه !

اینجا هر چی می بینی قدیمی و تکراریه

ماجرای زندگی از این قراره ، نگو نه !

خسته نیستی ؟ نمی خوای یکی بیاد توی دلت

گل نرگسو هزار هزار بکاره ؟ نگو نه !

نمی خوای یکی بیاد که آسمون تو دلشه ؟

دس کنه یه خورشید تازه بیاره ؟ نگو نه !

نمی خوای یکی بیاد که از نگاش گل بریزه ؟

سینه اش از جنس لطافت بهاره ، نگو نه !

ظاهرا می شناسیمش ، اثبات آشنا بودن

واسه گزینشامون اعتباره ، نگو نه !

سهمش از زندگیمون جمعه ، اونم چند دقیقه

ندبه خوندن اینجوری همش شعاره ، نگو نه !

کی میگه منتظره یه عمره اما نمیاد ؟

آب و نون نشونه های انتظاره ؟!؟ نگو نه !

به خدا دروغ میگه ، هر کی میگه منتظرم

ادای منتظرارو درمیاره ، نگو نه !

بذار ادعا کنن ، دروغ که کنتور نداره !

منتظر اینجوری گرم کار و باره ؟ نگو نه !

میاد ، اما نه به این زودی ، دلت خوش نباشه

چشم به راه سیصد و سیزده سواره ، نگو نه !

از نظراتتون بی نصیبم نکنید.

ghazalvareh — Thu, 26 May 2005 18:01:18 GMT

سلام

بازم یکی از شعرای قدیمیمو میذارم اینجا. چون اصلا شعر جدید ندارم که بذارم.

به بزرگی خودتون ببخشید.

واگویه کن حکایت باران را ، در این زمین خشک و بیابانی

بر سفره لطافت باران بر ، این خاک را دوباره به مهمانی

از دشتهای سبز و بهاری گو ، از آسمان آبی بی پایان

پرواز را دوباره به یاد آور ، در ذهن این پرنده زندانی

از شاخه های بی بر این سامان ، حتی نسیم نیز گریزان است

هان پس چه شد که هیچ نشانی نیست ، از بادهای سرکش و طوفانی

یادش به خیر سادگی دریا ، یادش به خیر وسعت اقیانوس

آن خاطرات خوب نمی گنجد ، در جنب این حوایج نفسانی

مرداب را به سخره صدا کردند ، آن رودهای جاری دریادل

مرداب را ببین که رجز خواند ، نه جوششی بجاست ، نه طغیانی

روزی بهار ساکن اینجا بود ، یک کلبه در حوالی جنگل داشت

اما بهار نیز به یغما رفت ، در یک هجوم سرد زمستانی

مردان این دیار به غیر از نان ، عشقی دگر به یاد نمی آرند

بگذشت آن زمانه که می بردند ، دل را به دست خویش به قربانی

رویای سبز ریزش باران را ، در خواب هم مشاهده نتوان کرد

دیگر کسی سراغ نمی گیرد ، از کوچه های بی سر و سامانی

تنها حضور توست امید من ، واگویه کن حکایت باران را

بازآ زمین دوباره تو را جوید ، در یک نزول ساده بارانی

نظر دادن فراموشتون نشه!

قربونتون

ghazalvareh — Sun, 15 May 2005 17:49:18 GMT

سلام

نوبتی هم که باشه دیگه نوبت خودمه که یکی از شعرای قدیمی خودمو بذارم تو وبلاگ.

فقط مث همیشه وقتی شعرو خوندید راجع بهش نظر بدید.

بین بزک کرده ها ، صورتکی شاد کو؟

سینه ای از جنس آب ، روی پریزاد کو؟

باغ صفا داشتیم ، در دهی از سادگی

باغ مصفا چه شد؟ آن ده آباد کو؟

جای درختان سرو ، سر زده صدها ستون

داد از این بیستون ، تیشه فرهاد کو؟

تار وفا ، پود عشق ، بود در انگشتمان

رقص سر دار با هلهله باد کو؟

حنجره هامان تمام ، رنگ طلایی گرفت

حنجره سرخ از ، شدت فریاد کو؟

هیچ نشان از خدا ، نیست در اطراف ما

آنکه برای خدا ، نامه فرستاد کو ؟

غصه نان روحمان ، را به اسارت گرفت

روح گریزان و از بند تن آزاد کو؟

شهر به افکارمان ، دست جفا می برد

کاوه و عصیان بر ، این همه بیداد کو؟

فاصله افتاده دربین من و روستا

آنکه بگوید چرا فاصله افتاد کو؟

باز هوای ده و باغچه دارم به سر

مرد غریبی که گفت :(باغچه گل داد) کو؟

تا بعد...

ghazalvareh — Fri, 06 May 2005 18:58:14 GMT

سلام

اینبار با یه شعر از یغما گلرویی به روز میکنم.

امیدوارم خوشتون بیاد.

ننه خورشيد يه پسر داشت ‚ كاكلش رنگ طلا بود
چشماش از پولك آبي ‚ حنجره ش پر از صدا بود
ننه شب يه دخترك داشت پوستش از حرير مهتاب
تو چشاش صد تا ستاره گيسش از ابريشم ناب
دنبال دختر شب بود ‚ پسر عاشق خورشيد
اما تو گردش تقويم ‚ اون رو يك لحظه نمي ديد
گاهي مي زد زير آواز وقتي تنها مي موندش
رو به تاريكي جاده با چشاي باز مي خوندش
هر جاي قصه كه باشي ‚ دلم از تو دور نميشه
تنها جاي امن ديدار وعده گاه گرگ و ميشه
دختر شب قصه هاش رو تو دل خودش مي خونه
تا سپيده گوش به زنگ صداي پسر مي مونه
ننه شب مي گه صداي دخترش يه جرم زشته
هميشه قصه ي نور رو دستاي سايه نوشته
اما عمر قفل و زنجير ‚ از قديما بي دوومه
وقتي دخترك بخونه ‚ كار تاريكي تمومه
صداش رو به گوش خورشيد مي رسونه ! مي رسونه
مي خونه : مرد طلايي !‌ دلم از تو دور نميشه
همه ي عمر من و تو بعد از اين تو گرگ و ميشه

منتظر نظراتتون میمونم.

ghazalvareh — Wed, 04 May 2005 18:20:18 GMT

سلام

چيزی عوض نشده ست
کوچک که بوديم
تو چشم می گرفتی
من قايم می شدم
حالا باد چشم می گيرد
درخت پنهان می شود!
ماه و زمين
جايشان را عوض می کنند!
دريا می سوزد
موج ها جر می زنند

چيزی عوض نشده ست
دنيا چشم گرفته ست و
قيامت قايم شده ست!

علیرضا قزوه

تابعد...